Gedachtegang

Ik keer bij mijzelf naar binnen en vind daar een ‘oud systeem’. Een systeem wat niet meer past bij wie ik nu ben. Het ‘oude systeem’ heeft baat bij geruststelling zodat het zich steeds meer op de achtergrond kan bevinden.

Het ‘oude’ brengt herinneringen naar boven uit een ver verleden. Het aanpassingsvermogen dat ik toentertijd heb ingezet om mijzelf veiligheid te verschaffen. Ik kijk weemoedig achterom en voel compassie met dat deel in mij, dat dit eerder nodig heeft gehad.

Ik bevind mij nu in een levensfase dat het eerder opgedane verzet zich laat zien om losgelaten te worden. Het vraagt aan mij om een zachte benadering zodat het toegelaten kan worden. Om zich daarna te settelen in een andere vorm.

De andere vorm is een vredevolle en vindt zijn weg in het huidige moment. Waarna het zich verankert om in het ‘hier en nu’ terug te keren als een opgedane levenservaring.

Advertenties

Genoegdoening

Wanneer ik mijzelf de vraag stel: wanneer voel ik mij tevreden, laat het antwoord even op zich wachten.
Daarna volgt een beeld waarbij ik mijzelf tussen de dieren zie.

Wanneer ik tussen de dieren ben, voel ik mij tevreden. Alles is goed. Ik kan ook gemakkelijk ‘zijn’ tussen de dieren. Door mij op hun af te stemmen, is dat een automatisch gevolg.

Ik kijk naar de dieren en hoe zij zich bewegen in hun leefomgeving. Ik observeer en maak gelijktijdig contact. Het contact maken stemt mij tevreden.

Ik leer dat dieren niet in tekorten kijken. Door ‘in het heden’ te zijn ervaren zij overeenkomsten en maken geen onderscheid.

Het is een diepgaand weten dat in overeenstemming is en ervoor zorgt dat zij één zijn met de ervaring van het moment.

Dat laatste is gelijktijdig mijn levenswens. Vrede hebben in het moment door in overeenstemming te zijn. Dieren leven het mij voor. En weten als geen ander hoe zij zich kunnen verankeren met de levenskrachtenergie.

Schaduwzijde

Zonnig bekijk ik het leven. Waardoor de schaduwzijde achter mij valt. Bewust van de keerzijde, als onderdeel van mijn zijn, wend ik mij af. Zodat ik mij kan koesteren in het lichtval. Terwijl ik mij oplaad in de warmte en mij omringd gewaar, neem ik de schaduwzijde voor lief. Zodat ook deze kant zich gezien weet. Dat laatste is voldoende om de balans te voorzien van evenwicht.

beach-2297852_640

Tevreden zijn

De verwijzing ‘vanuit het geheel gezien brengen we onszelf in overeenstemming met de dagelijkse realiteit’. De betekenis gaat over het accepteren van de dagelijkse levensvervulling. Door in staat te zijn ons hartsverlangen te leven en er vervolgens tevreden mee te zijn, geven we onszelf gemoedsrust.

We creëren onze eigen tevredenheid wanneer we de momenten van de dag omarmen.

Herinnering

Wat mooi dat de overeenkomst die ik evenaar, eender is aan de eerdere ontmoeting.

Alleen de eerdere waarnemingen zorgden voor een afnemend vertrouwen. Ik keek naar jou via mijn innerlijk kind. En zij voelde zich niet op haar gemak.

Nu ik haar gerustgesteld heb en samen met haar, jou benader, herken ik de overeenkomsten. Het toenemend vertrouwen zorgt voor de herinnering.

hand-in-hand-2070764_640

Ziek

Deze dagen laten mij zien wat ik eerder over het hoofd zag. Ik keer terug naar binnen en leg opnieuw verbinding. De weg is al bepaald. Ik maak er onderdeel vanuit.

En tijdens de introspectie zie ik mijzelf nog altijd mijn best doen. Ik zie de energie die het kost om altijd maar onderweg te zijn. Creërend.

‘Ik lever in’ is mijn eerste reactie. Door mijn creaties een halt toe te roepen.

Een zacht stemmetje laat van zich horen. En fluistert mij in: het is goed. Het is genoeg. Het is voldoende. ‘Nu’ is het moment om te omringen met aandacht.

Keuzes volgen om te maken. ‘Nee zeggend’ op die gebieden waar de energie niet (meer) stroomt.

Ruimte volgt voor mijn innerlijke verlangens. Rustpunten inplannen waarbij plezier en ontspanning de boventoon voeren.

En mijn creativiteit op mijzelf van toepassing laten zijn. Zonder dat ik deze ergens aan hoef te verbinden. Ik hoef deze niet te beteugelen. Ik kan er op een andere manier vorm aan geven. Zodat het mij (blijft) verrijken.

Het enige wat er voor nodig is, is af en toe een blik naar binnen werpen. En mijzelf afvragen waar de behoefte ligt. Zodat ik tegemoet kan komen aan mijn eigen wensen.

Niet meer als onderdeel van een verplichting. Opgelegd omdat het ergens toe moet leiden. Maar vrijgegeven.

De enkele ‘verplichting’ die het in zich draagt, is het verlangen te evenaren. Waardoor het uiting geeft aan een bestaan dat zich steeds meer kenmerkt door vrijheid.

Aangestuurd vanuit vrijheid kom ik mijn werkelijk ‘zijn’ vanuit een diep besef tegemoet. Verlangens leiden. En ik hoef deze enkel te omarmen en in de dagelijkse realiteit tot uiting te laten komen.

Moed tonen

Ik kijk en zie jou staan.
Je vraagt mij om duidelijkheid.
Ik zoek in mijzelf en zie, dat precies het gebied dat jij vraagt, bij mij onderbelicht is.

Ik ga op zoek en vind, ver weggestopt, een deel dat ik herken van vroeger. Dit deel is niet meer op de voorgrond geweest totdat jij in mijn leven kwam.

Nu wordt erom gevraagd. Zodat jij door mij begeleid kan worden. In het besef dat we alletwee de mogelijkheid in ons dragen, onszelf neer te zetten. Beide vanuit grip op het aardse leven.

Het antwoord is te vinden in mijn daadkracht. Aangespoord vanuit het verleden. Omdat die keren dat daadkracht wenselijk was, ik ondergesneeuwd ben. En ik de mogelijkheid niet had mijzelf terzijde te staan.

Met de huidige kennis en vaardigheden kan ik eender zijn met de daadkracht. Die geduldig op mij wachtte. Tot het moment dat ik in staat ben, om te gaan staan voor wie ik ben.

Het durven ontmoeten van mijn innerlijk kind naast de moed die ik getoond heb om haar aan te sturen. Ooit in een ver verleden was zij niet in de gelegenheid. Ze werd omver gelopen. Bang en verloren keerde zij zich af.

Tot deze dag waarop ik jou ontmoet. Jij die mij laat zien wat je nodig hebt. En mijn verlangen om jou te bieden waar je om vraagt, is groter dan de angst waaruit ik mij verstopt heb.

Ik richt mij op. Ik lach naar je. Je lacht terug. Ik sta stevig en vanuit mijn daadkracht handel ik. Het werkt. Jij laat mij, via jouw gedrag, weten dat het overeenkomt.

En ik? Ik beloon mijzelf voor de getoonde moed en vier dat het verlangen gezien is.

Gerustgesteld

Toen ik tot de conclusie kwam dat ik niet zozeer achter de feiten hoef aan te lopen maar kan ontvangen wat zich aandient, was ik in eerste instantie verward.

Ik was gewend mijn best te doen om vervolgens te ontvangen waar ik zo mijn best voor had gedaan. De weg was vaak pittig. Hard werken waarbij ik onderweg weinig rustpauzes inlasten om te ontspannen.

En terwijl ik bezig was met datgene te bereiken waar ik mijn doel had liggen, kwamen de volgen plannen al om de hoek kijken.

Onrust was de rode draad in mijn leven. Onrust beheerste mijn dagen en dreef mij voort. Tot ik “bereikt had….” wat dat dan ook mocht zijn.

Is dat herkenbaar voor jou? Zoja, ervaar je dan ook de ermee gepaardgaande haast? Het gehaast door het leven gaan omdat je bang lijkt te zijn dat er te weinig tijd is. Om te verwezenlijken wat je zo graag wilt.

Wanneer we terugkijken op die periodes waarbij de onrust het sterkste opspeelde, blijkt deze vaak gepaard te zijn gegaan met het voortgedreven worden vanuit je zielenwens.

Het zoekende en de mogelijkheden ontdekken zorgen er gelijktijdig voor dat het niet weten voor onrust zorgt. Het niet weten wat, wanneer, en hoe brengt onzekerheden mee.

Hoe de nieuwe mogelijkheden  zich laten zien en wanneer en of deze herkenbaar zullen zijn zodat er aanspraak op gemaakt kan worden.

Dezelfde onrust heeft ervoor gezorgd dat er in het huidige moment teruggekeken kan worden op een turbulente levensperiode die nu vraagt om afronding.

Afronding zodat de gemoedstoestand in het huidige moment voorzien kan zijn van gemoedsrust. Gemoedsrust waarbij tevredenheid de overhand heeft.

Geruststelling is aan de orde. Zodat het besluit verankerd is in de huidige vorm.

Het juiste moment

Ik heb een belofte aan mijzelf gedaan
Ik geef mijzelf bewegingsvrijheid
Deze gaat samen met mijn oorsprong
Bevrijd van oude ballast
Laat ik gaan wat er zich vanuit het verleden nog vastklampt
Ik laat het gaan

Ik kijk achterom
Ik zwaai het uit
Het heeft mij goed gedaan
En nu is het de tijd om de overstap te maken

Ik zie mijzelf in een bootje
hard peddelend
Ik zet vaart om de controle te behouden
Waardoor ik in cirkels terechtkom
En niet meer weet welke kant ik uit kan gaan

Ik laat de controle los
En behoud vrij uitzicht
Ik overzie
De ruimte geeft bewegingsvrijheid
En vrij uitzicht
Alles dat hier niet mee overeenkomt laat ik aan mij voorbij gaan

Tot rust en in het moment
Mijmerend
Rustig dobberend
Observerend

Ik ontvang
Wat tot mij komt
Ik wacht rustig af tot het moment voorbij komt
Dat ik een stap kan zetten
Zodat ik in de vrijheid die ermee samengaat
vrijuit kan bewegen.

Tot dat moment dobber ik
En geniet ik van het onderweg zijn.
Waarbij ik mij, tijdens het onderweg zijn, richt op de omgeving.
image

Opnieuw beginnen

Ik ben aangekomen in een levensfase waarbij datgene wat ik aan wensen in mij draag tot uiting is gekomen. Ik leef mijn hartenwensen. Via kinderen, via dieren en via de toename van het bewustzijn te stimuleren.

Ik voel mij vreugdevol. Ik heb het leven vormgegeven zoals mijn hart zich heeft doen uiten. De weg laat zich zien en waaiert uit. Beperkingen zijn vrijgegeven. Ik kijk van bovenaf en volg de weg terug naar het beginpunt. Daar waar het ooit begon.

Verrijkt en met een nieuwe kijk heb ik zicht op eerdere tekortkomingen. Veroorzaakt door onbalans. Vrede met het huidige moment. En de verrijkingen van waaruit het huidige moment zich vormgeeft voorziet mij van vrij uitzicht.

Ik vier het leven. Ik omarm. Ik geef mijzelf en mijn omgeving de ruimte om te zijn. Zodat datgene wat zich manifesteert volledig tot ontplooiing komt. Ik omarm mijn zelf verworven vrijheid.

ei, rups, cocon, vlinder